Posts

ஆயர்பாடியில் கண்ணனில்லையோ -16

Image
  அத்தியாயம் 16 கல்யாணம் ஆகி நேற்றோடு ஒரு வருடம் ஆகிறது. அதாவது போன வருடம் மருத்துவமனையில் வைத்து, ராஜீவன் பன்னீர் பூ செயினை என் கழுத்தில் போட்ட ஒரு விசேஷமான நாள். போன மாதமே ராஜீவன், 'உனக்கு எங்கேனும் போக விருப்பமா யமுனா?' என்று கேட்டதற்கு வேண்டாமென மறுத்துவிட்டேன். நாங்கள் ஹனிமூன் என்று எங்கும் போகவில்லை. அந்நேரங்களில் கால் சரியாக வேண்டும் என்று ஒரு குழந்தையைப் போல் பார்த்துக் கொண்டான். இப்போது அது போன்ற இடங்களுக்கு போக எனக்கு விருப்பமில்லை. இங்கு வந்து முதல்முறை பூரத்திருவிழா நடைபெறும் வடக்குண்ணநாதன் சிவன் கோவிலுக்கும் அம்மன் கோவில்களுக்கும் போனேன். இங்கே அத்திருவிழாவை மிகவும் சிறப்பாகக் கொண்டாடுகின்றனர். ஏழு நாட்கள் கோலாகலமாக நடக்கிறது. நூறுக்கும் மேற்பட்ட அலங்கரிக்கப்பட்ட யானைகளோடும் செண்ட மேளம், கொட்டு மேளம் மற்றும் பஞ்சவடிய இசையோடும் அந்த தேக்கன் காடு மைதானமே புல்லரித்து போயிற்று.  அந்த வடக்குண்ணநாதன் சிவன் கோவில், ராஜா கடற்கரை, மிருகக்காட்சிசாலை, சக்தி தம்புரான் அரண்மனை, வியூர் சிறை பூங்கா என திருச்சூரிலேயே அத்தனை அழகுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இந்த ஊரையே கேரளாவின் கலாச்...

ஆயர்பாடியில் கண்ணனில்லையோ -14

Image
  அத்தியாயம் 14 மரியம் அம்மா முதல் இந்த வீட்டிலிருக்கும் அனைவரும் சிறு முகச்சுளிப்புமில்லாமல், அதிக அக்கறையுமில்லாமல் என்னை இயல்பாகவே நடத்தினர்.  ராஜீவன் எதிலும் நேர்மறை சிந்தனையோடே பேசினான். எதிர்மறையாக ஏதேனும் நடந்துவிட்டால் இதை உன் அனுபவத்தில் சேர்த்துக் கொள்; தன்னம்பிக்கையை இழந்துவிடக் கூடாது என சொல்லுவான். உண்மையில் ராஜீவனுடனான இந்த வாழ்க்கையில் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவளாகத் தான் உணர்கிறேன். அநேக தமிழ், மலையாளம் மற்றும் ஆங்கில புத்தகங்களை வாசிக்கிறான். புதுமைப்பித்தனைப் புகழ்வான்; சுஜாதாவை சிலாகிப்பான்; மலையாள எழுத்தாளர் வைக்கம் முகமது பஷீரைக் கொண்டாடுவான். அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தையும் சே-வையும் பேசுவான்; ஃபிடலின் மீது அதீத காதல் என்பான். சுஜாதாவின் ஒரு துளியையும் வாசியாதவர்கள் அவரை விமர்சிப்பதும் பரிகசிப்பதும் நகைப்பிற்குரியதாம். இதற்கு சுஜாதாவே, 'என்னைப் பற்றிப் படிக்கும் போது எனக்கு வியப்பாகவும் சிரிப்பாகவும் இருக்கிறது. இத்தனை மனங்களை பாதித்துவிட்டோமோ என்பது வியப்பு. தனக்கு செய்யப்படும் குடல் ஆபரேஷனை சர்ஜன்களுடன் தானும் ஒரு ஓரத்தில் பின்கையைக் கட்டி நின்றுகொண்டு பார்க்கும்,...

ஆயர்பாடியில் கண்ணனில்லையோ -12

Image
  அத்தியாயம் 12 பனியும் வெயிலுமென ஆறு மாதங்கள் கடந்துவிட்டன. யமுனா இப்போதெல்லாம் சின்ன சின்ன அடிகள் எடுத்து வைக்கிறாள். இந்த ஆறு மாதத்தில் யமுனாவோடு என் ஆன்மா ஒன்றிப்போய் விட்டது.  இலையின் நுனியில் ஓய்வெடுக்கும் விடிகாலை நேர பனியை விரலிலெடுத்து, என் கண்ணிமைகளில் படரவிடும் யமுனா; என் நெற்றி பூக்கும் வெயில் நேர வியர்வையை உதட்டால் ஒற்றியெடுத்து உலர்த்தும் யமுனா; ஈரம் சொட்டும் என் சிகையில் துப்பட்டாவைத் தவழவிட்டு, சிகை உலர்த்தும் யமுனா; மனம் சோரும் வேளைகளில் மழைநேர தேநீராய் பரவசப்படுத்தும் யமுனா; உறக்கமில்லா இரவுகளில் விரும்பிய பாடலொன்றின் வரிகளாய் என்னுள் ராகமிழைக்கும் யமுனா; என் தும்மல் காலங்களில் பெரும் நிவாரணியாய் என்னோடு துணைநிற்கும் யமுனா! இவளிடம் இன்னுமொரு உதட்டுமுத்தம், இன்னுமொரு காதல் நாள், இன்னுமொரு விரல் வருடல், இன்னுமொரு சண்டை, இன்னுமொரு கோபம் என்று எனக்கு ஒருபோதும் சலித்துப் போகாத யமுனா! இப்படியாக என் அன்றாடங்கள் அத்தனையிலும் யமுனாவின் கிருபைகள்! என் காதல் நாட்கள் அத்தனையிலும் யமுனாவின் வியாபிப்புகள்!  என் ஜென்மம் மகத்தான பூர்த்தியடைந்ததைப் போலவே மனம் ததும்புகி...

ஆயர்பாடியில் கண்ணனில்லையோ -6

Image
  அத்தியாயம் 6 அன்று ராஜீவனோடு ஸ்கைப்பில் பேசிய பின்னர், நான்கு நாட்கள் கழித்து மீண்டும் நேற்று அலைபேசியில் அழைத்தான். நல்லகாலம்! அப்போது மொபைல் என் கையிலிருந்தது. அப்போதே 'இனி இப்படி அழைக்க வேண்டாம். மொபைலை பெரும்பாலும் நான்தான் வைத்திருப்பேன் என்றாலும், அம்மாவும்  கூட சில சமயம் உபயோகிப்பார்கள்' என்றேன்.  "ஹோ சரி!" என்றவனின் குரலில் பெரும் ஏமாற்றம் வழிந்தது. "நான் நெக்ஸ்ட் மன்த் வருவேன் யமுனா. அப்போ பார்க்கலாம்." வேறெதுவும் பேசவில்லை.           🍁🍂🍁🍂🍁🍂🍁 ராஜீவனிடமிருந்து எந்த தகவலுமில்லை. அப்பாவிற்கு குரல் வழி செய்தியும் அனுப்பவில்லை. நானே அழைத்து பேசவும் ஏனோ பெரும் தயக்கமாயிருக்கிறது. ஒரு மாதமாகிவிட்டதே! மனம் ஏக்கமாய்த் தேடுகிறது.             🍁🍂🍁🍂🍁🍂🍁 இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை! நேற்று காலையில் தான் ஏக்கமாய் இருக்கிறது என்று இதில் எழுதினேன். மதியமே கண்முன் வந்து நின்று என் ஏக்கத்தைப் போக்கிவிட்டான்.  நேற்றைய நாள் என் வாழ்நாளில் என்றும் மறக்க முடியாத ஓர் பொன்னாள்! ராஜீவன் முதன்முதலாக எங்கள் வீட்டிற்கு...